Het is even geleden dat we jullie op de hoogte hebben gehouden van ons leventje met Bob.

Het gaat goed met ons, momenteel genieten we weer volop van onze "franse tuin". Ik heb 3 tafels gemaakt met mozaïek, dat was een winterklus.

Met Bob gaat het ook goed ondanks zijn spondylose. Hij krijgt dagelijks zijn olie en homeopatische druppels. 

We zijn in oktober en maart weer naar Terschelling geweest, natuurlijk was het er heel fijn. We hebben wel ervaren dat we Bob iets moeten remmen qua duintje klimmen, dat heeft toch wel voor een paar slechte dagen gezorgd qua lopen. ( toen waren we wel weer thuis).

Een weekje Terschelling is genoeg, we lopen toch zo'n 15 kilometer per dag door de duinen en over het strand. Na dat weekje is Bob ook echt op…dan loopt hij niet zo vlotjes meer…

We gaan dit jaar niet naar Frankrijk op vakantie, we hopen dat we hier in onze tuin dat zelfde gevoel kunnen krijgen, moet de zon er wel zijn natuurlijk…..

We houden het voorlopig maar bij Terschelling, daar wil ik iedere maand wel naar toe…

We zijn in juni naar Zuid Frankrijk geweest, voor het eerst hebben we niet zulk mooi weer gehad en wat nog veel beroerder was, het stond overal vol met gele grasaren….Bob kon echt nergens relaxed lopen, overal moesten we opletten.
Hij heeft er gelukkig niet een diep in zijn voet gehad, we hebben er wel diverse uit zijn vacht gehaald.

Tijdens onze vakantie hebben we het idee gekregen om thuis een franse tuin te maken.
We hadden een hele grote vijver in de tuin liggen waar Bob wel uit dronk maar (gelukkig) niet in sprong. Het is geen zwemhond, wel een pootje baden hond.

Dus de grote vijver verkocht (met alles erop en eraan) en een inloopwatertje 

 voor Bob gemaakt, compleet met pomp om fris water te houden.
Verder "luiken" voor de ramen, veel grind, een nieuwe tuinset ( moet de tafel nog van gemozaikt worden (winterklus) een franse tuinposter en druivenklimmers die de pergola's moeten vullen.
Volgend jaar wat nieuwe planten in de potten en dan kunnen we ons thuis in Frankrijk voelen.

Vorige week zondag hadden we een super gezellige clubmatch in Heteren.
Zoveel Briards bij elkaar is altijd een feest om te zien.
Dit jaar was het weer ook goed, iets fris, maar droog.

Ik had Bob maar weer eens ingeschreven, hij is Nederlands kampioen en we hebben geen internationale dromen, dus een show lopen doen we niet meer. Hij vindt het helemaal niet erg hoor, dat gedoe interesseert hem niets meer. Nee, liever een Briard wandeling.. daar is hij wel voor de porren.

Maar goed, Leo bracht hem in de ring en het ging voortreffelijk, hij liep prima en stond geduldig bij de keurmeester. Die was volgens het keurrapport ook heel erg te spreken over Bob, jammer dat hij wel even de meetlat erbij haalde…. Mijn Bobje is niet TE GROOT.

Helaas in de tweede ronde had Bob er tabak van, had ik al eerder verwacht, maar hij gedroeg zich voorbeeldig die dag…hij liep voor geen meter tijdens de tweede keuring. Al met al toch een prachtige tweede plaats, weer een beker op de schoorsteen.

Tot zover de leuke berichten…

Dinsdag kreeg ik te horen dat Figo, de briard van Eleonore en Piet (met wie ik eens in de twee weken op de hei loop) plotseling tijdens het uitlaten dood neervalt. Hoe is het mogelijk…hij was er ook nog tijdens de clubmatch om te supporteren. Hij is verdorie nog geen 7 jaar geworden.

Wij ( Bob en Ik ) zullen hem missen, het was juist zo leuk om samen te lopen, vooral omdat die twee volwassen reuen langzamerhand vrienden werden zonder dat ze het in de gaten hadden.

Maar ik zal hem niet zo erg missen als dat zijn vrouwtje en baasje dat zullen doen.

Hoe vervelend….maar we zijn weer een week op Terschelling geweest. Niet in Ylekamp, maar via een VVV Terschelling aanbieding. Echt de moeite waard.

We hebben wederom prachtig weer gehad, koud was het wel, maar geen regen. Op de kou hadden we gerekend, lekkere Thermobroeken aan.

We hebben weer kilometers gelopen, door de bossen, duinen en natuurlijk over het strand. Er zijn nog geen strandtentjes open, dus je moet goed plannen waar je je koffie gaat drinken.

Bob had weer de tijd van zijn leven,was na zo’n wandeling dan ook weer lekker moe. Thuis kan hij niet op bed, maar hier was alles gelijkvloers, dus ja……wat zou jij doen?

Het strand was erg mooi, zelfs daar lag sneeuw.

Ja Terschelling is ook geweldig in februari!

Er moest wel naar water gezocht worden, Door de struiken heen….Bob ging dan op ijs staan dat in een greppeltje lag en langzaam zei dat “krak”…had hij weer vers water.

Slimme jongen onze briard!

Ook namens Freek en Bram ( cavia en konijn) die ook even de sneeuw van dichtbij moesten bekijken.

Na een paar “poseerfotos” was Bob er wel klaar mee, hij nam die kerstmuts even tussen zijn tanden.

Dolle pret in de sneeuw, maar wel vervelend dat de sneeuwballen en ijsballen aan de poten blijven zitten.
Maar goed dat we vloerverwarming hebben, dan kunnen de pootjes rustig ontdooien!

Afgelopen september zijn we ruim drie weken naar Frankrijk geweest. We zoeken altijd een adres waar Bob welkom is en dat is ook dit jaar weer gelukt.

Als wij naar het zuiden van Frankrijk afreizen willen halverwege overnachten. We hebben twee jaar geleden een geweldig adres gevonden, een aanrader voor alle hondenmensen.

Het is zo’n 600 km vanaf Utrecht, een klein plaatje genaamd Sauluxures en het ligt zo’n 10 minuten van de snelweg Metz-Dijon.
Het is een omgeving die heel mooi is, als je daar bent moet je naar de 4 meren gaan en ook Langres is een hele mooie plaats. het is een vestingstad die helemaal ommuurt is. Dan loop je om de hele stad heen en kan je ver weg kijken, prachtig.

John en Edith zijn geweldig gastvrij en hebben daar een prachtige boerderij met 4 gastenkamers.
Het is er altijd erg gezellig en John is een super kok die ‘s avonds een heerlijke maaltijd op tafel tovert.

Je kan met John gaan speuren, hebben we dit jaar dan ook gedaan, in de kasteeltuin. Iets heel anders dan in het bos zoals wij dat normaal doen. Ga maar een kijken op hun site www.domainedulimier.nl , daar staat veel meer informatie. Echt een aanrader.

Na 2 nachten op weg naar ons vakantieadres…Domaine Ginestous. Een voor ons onbekende omgeving in de Auvergne. De snelweg Clermont Ferrand naar het zuiden gaf al aan in wat voor omgeving we terecht zouden komen…heuvelachtig!
De snelweg opzich was al een belevenis, wat een weg….veel klimmen en diep dalen, voor de zekerheid heeft de franse wegbeheerder grindbakken in de berm gemaakt, voor als je te snel naar beneden rijdt!

Het dorp La Bastide l’Eveque ligt zo’n 100 km ten westen van Millau. Wat meteen opvalt als je erheen rijdt is dat het rustig op de weg is. Geen vergelijk met de drukke wegen hier in Nederland.

Het dorp was snel gevonden, nu het huis nog….het ligt net buiten het dorp, aan het eind van een landweg waar je geen tegenliggers moet tegenkomen.

We zijn welkom geheten door Mieke en Han, de eigenaren van het Domaine, maar natuurlijk ook door hun 3 Briards.
Een prachtig huis hebben we tot onze beschikking, heerlijk rustig in de heuvels.

We hebben er 3 heerlijke weken gehad, wel moeten wennen aan de stilte en vooral aan de heuvels, maar na een paar dagen vind je dat heel gewoon. Je kan via het bos dat naast het huis ligt lopen naar de beek ( in het dal) waar Bob heerlijk kon poedelen.

Iets verderop ligt de Averyon, daar kon Bob echt zwemmen. Om bij de rivier te komen ga je met de auto een smalle weg naar beneden en je kijkt je ogen uit, zo mooi is die omgeving. Wat we steeds weer tegen elkaar zeiden als we daar in de middle of nowhere een huis zagen was…hoe zijn die mensen hier terecht gekomen..

Bob heeft 3 weken zonder riem rondgelopen op het domaine, samen met Coco, de zwarte pup van Mieke en Han heeft zijn hart gestolen en dat hadden we na de eerste kennismaking niet gedacht. Die Coco…schok zich te pletter van onze grote Bob, vooral toen hij “Woef” zei. Na een dag of wat begon Coco toch wat toenadering te zoeken en aan het einde van de vakantie waren het 2 dikke vrienden. Mieke liet ons weten toen we weer thuis waren dat Coco nog regelmatig ging kijken waar Bob was…lief hé!

Wij hebben het erg goed naar onze zin gehad, kijk maar op de site van Mieke en Han
www.domaine-ginestous.com voor meer informatie.
Onze foto’s zeggen wel genoeg,denk ik!

Zo, het is alweer een poos geleden dat we het een en ander uit het leven van Bob verteld hebben.
We hebben de vakantie’s achter de rug en het “gewone” dagelijkse leven gaat weer verder.

Wat hebben we gedaan dit jaar?

We zijn in het voorjaar naar Terschelling geweest, een van onze vakantiebestemmingen.
Natuurlijk hadden we weer goed weer, Bob heeft zich weer de blubber gelopen en is volop in zee geweest.
Een week is ook precies genoeg, dan ligt hij voor pampus op de boot naar huis en moet hij zeker 2 dagen bijkomen.

Een van Bob zijn favoriete bezigheden is praktijkspeuren in de Bossen van Leusden. Dat doen we nu ruim een jaar en hij heeft zijn eerste examen gehaald.
Praktijkspeuren is anders dan sportspeuren, het is niet de bedoeling om voorwerpen te zoeken maar om een een spoor te zoeken. De instructeur loopt een spoor en wij lopen ( als het goed is ) datzelfde spoor. Ik sta ik met Henk in contact dmv een portofoon,zodat we niet verdwalen. Onderweg laat Henk zo nu en dan een houtje vallen en het is wel de bedoeling dat Bob die ook aanwijst. Het is een hele inspannende bezigheid, wij zijn aardig gesloopt als onze tijd voorbij is.
.

Zijn we niet op vakantie en hebben we geen speurles, dan is ons leventje vrij rustig. We lopen veel met Bob, aan de lijn in de straten, boodschappen halen, Bob wil altijd wel een tasje vasthouden en lekker naar de Ginkelse hei, daar is het hollen achter de bal aan.

Bob is in het laatste jaar wel iets meer macho geworden, pikt niet alles meer van andere honden. Heeft zijn voorkeuren en weet welke minder aardige honden waar wonen. Daar gaat hij met opgeheven hoofd en staart langs.

Kortom een Bob leven is zo slecht nog niet.

Bob heeft zijn behendigheidslessen afgesloten met een wedstrijdje.
Het was geweldig om te doen en hij ging er met volle vaart tegen aan. Nam zelfs een “verboden” toestel, namelijk de muur, die mag hij pas in de volgende cursus doen…..
Ik kon hem nauwelijks bijhouden.
We zijn niet in de prijzen gevallen, maar gaan volgend jaar zeker door met de vervolgcursus.

even een update over het Bob leven….

We zijn druk met van alles.

Bob is een fanatiek speurder geworden, hij speurt bij Henk,van het speurhondentrainingcenter, in de bossen van Leusden.
Bob, die een bal op 2 meter afstand nog niet kan vinden, zoekt Henk op, die zo’n 10 minuten voorsprong heeft in de bossen. Ondertussen moet Bob ook nog voorwerpen aanwijzen,die Henk heeft laten vallen.
En Bob doet het, vol overgave, met als gevolg dat Bob en vrouwtje na een uur speuren keikapot zijn.

Daarnaast doet Bob aan behendigheid, een wens van het vrouwtje. Zij was wel bang voor blessures(bij Bob) omdat hij nogal lomp kan zijn. Maar hij doet het geweldig, nu na 10 lessen loopt hij het parcours los en neemt alle hindernissen en is veel sneller dan het vrouwtje. Die moet daar ook nog “even” aan werken.

Nu zijn we ook begonnen met Rally O, een combinatie van gehoorzaamheid en dressuur, daar moet Bob weer eens vol aandacht luisteren en dat valt niet altijd mee, maar ja, dan nemen we de zalm toch weer mee!

Kortom we zijn er maar druk mee, met een werkhond.

We klagen niet hoor, we vinden het allemaal veel te leuk en pakken alles aan wat mogelijk is.
Qualitytime!

Zomer in Nederland, dat betekent dat Bob minder actief is.
Het is echt geen zomerhond! Hij zoekt overal een koel plekje om te liggen en zelfs het kleinste rondje lopen is hem al teveel.

Afgelopen juni zijn we met zijn drieën naar Cap d’Agde ( zuid Frankrijk) geweest, ook daar is het te warm voor hem maar wij waren echt wel even aan een ontspannen, luie vakantie toe.
Heerlijk 3 weken in je standstoel met een boek / krant.
We hadden een geweldig huis gehuurd met zwembad in de achtertuin, daar hebben we dan ook volop van genoten.
De enige activiteit die Bob had was het luchtbed in de gaten houden en die uit het zwembad halen.
Hij had veel bekijks daar in het land van origine, de mensen vonden hem prachtig, maar oh la la, beaucoupe de travaille !!

Ja het is een hond met veel onderhoud en helemaal als hij regelmatig het water in plonst.
Hij heeft voor het eerst echt gezwommen, heel voorzichtig waren alle pootje van de bodem.
Na drie weken Franse honden was voor hem ook de maat vol, hij kon geen klein keffertje meer zien.
Veel herrie en niet willen spelen…….maar dat lag meer aan de mensen.
hup in de auto en weer op huis aan.
Weer thuis zijn we begonnen met praktijkspeuren.
Dit doen we onderleiding van Henk in de bossen van Leudsen.

We hadden niet verwacht dat hij dat enthousiast zou gaan doen en het was dan ook een hele verrassng dat ik in het bos stond met een hond die meer op een sledehond leek dan op Bob.
Hij vond het prachtig! En belangrijker nog, hij deed wat er van hem verwacht werd.

Gelukkig, we hebben weer een leuke activiteit voor ons beide gevonden.